قرار صبحانه روز پانزدهم

User Rating: 0 / 5

لَا يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِنٍ إِلًّا وَلَا ذِمَّةً وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ ﴿التوبة: ١٠﴾

در باره هيچ مؤمنى مراعات خويشاوندى و پيمانى را نمى‌كنند، و ايشان همان تجاوزكارانند. 

  • لااله الا او...
    قبلا هروقت به این آیه و آیاتی مشابهش میرسیدم که خطابشان مشرکین و کفار و از این قماش بود، با خیال راحت چشمهام را به روی خودم میبستم که حاشا و کلا! من؟! در تکمله اش هم بارزترین افرادی را که به این صفات متصف بودند در ذهنم ردیف میکردم و با اعتماد به نفس عجیبی میرفتم سراغ مابقی آیات؛ آنها که حداقل یک قید "الذین آمنوا" خورده باشند!
    اما همین اواخر بواسطه خواندن کتابی کاشف به عمل آمد که زهی خیال باطل! کفر و شرک و ... هم مثل خیلی چیزهای دیگر طیف دارند...
    و بخشی از قامت ناساز نااندامم در برابرم ظاهر شد...
    که من هم به حکم کامل نبودن و بُعد از غایت خودم، مراتبی از آن صفات را دارم... و حالا انگار خطاب همه این آیات پیش از هرکسی به من است...
    امروز که این آیه، رزق صبحانه ام شد، غم دلم را گرفت که باز هم خطاب تویی...
    تویی که بسیاری پیمانهایت را رعایت نکردی... پیمانهایت با بندگان خدا یک طرف و آن پیمان ازلی که روز نخستین با او بستی نیز...
    و مگر پیوند خویشاندی ات را مراقبت کردی؟ حق رحِمهای مادی و معنوی ات...
    از وظایف بیشمارت نسبت به مومنین از خانواده و دوستان و اساتید و سایر برادران و خواهران دینی ات، فراوان کم گذاشتی...
    و چگونه خطاب این آیه نباشم...
    اما کلامی در آیۀ بعدش دلم را کمی تسکین داد که "فَاِن تابوا..."

افزودن نظر