اولین نشست، آذرماه ۱۳۹۱

neshast1سخنران: استاد چیت چیان

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ﴿١﴾ مَلِکِ النَّاس ِ﴿٢﴾ إلَهِ النَّاسِ ﴿٣﴾ مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ ﴿٤﴾ الَّذِی یُوَسْوِسُ فِی صُدُورِ النَّاسِ ﴿٥﴾ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ﴿٦﴾
اگر خود قرآن را مطالعه کنیم در باب وظایف ما نسبت به قرآن عبارت‌های مختلفی آمده است مثل قرائت، تلاوت، ترتیل و تدبر.
هرچند ما همین وظایف را با تغییراتی در معنا انجام می‌دهیم و تصور می‌کنیم به وظایفمان عمل کرده ایم.
قرائت: از روی قرآن به تحقیق خواندن.
*خواندن یک متن مکتوب به گونه‌ای که نفس فرد خواننده را ارتقا دهد و بالا بیاورد (علق و اسرا(
تلاوت: خاص خواندن و آهنگین خواندن (تالی تلو)
تلو یعنی انعکاس آیات قرآن در درون خواننده – چیزی در زاویه چیز دیگری قرار بگیرد و به تمامی آن را منعکس کند.
تدبر: دبر – تدبیر
به گونه ای که قرآن هماهنگ و یکپارچه مطالعه شود و پشت و غرض آیات مطالعه شود و بر اساس آن تدبیر صورت بگیرد.
وظیفه همه ما تدبر و قرائت می باشد. (اگر بگوییم تلاوت ویژه انبیاست)