نقش «ثوابا» در ایهٔ ۱۹۵ آل‌عمران (۷۰)

بیشتر
4 سال 5 ماه پیش - 4 سال 5 ماه پیش #290 توسط علیرضا فرشچی
﴿فَاسْتَجابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لا أُضيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‏ بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذينَ هاجَرُوا وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أُوذُوا في‏ سَبيلي‏ وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّواب‏ ۝١٩٥ آل عمران﴾
چرا در این آیه ثوابا را مفعول مطلق (مصدر) تاکیدی گرفتید؟ چرا مفعول له نگرفتید؟
آخرین ویرایش: 4 سال 5 ماه پیش توسط علیرضا فرشچی.

لطفاً ورود یا ايجاد حساب كاربری برای پیوستن به بحث.

بیشتر
4 سال 5 ماه پیش #301 توسط امیر ذوقی
در نصب علی المفعولیة له شرط است که فاعل مصدر و عامل آن یکی باشد (هر دو متکلم یا هر دو مخاطب یا اگر هردو غایب هستند مرجع ضمیر واحدی داشته باشند). در آیه مزبور فاعل معنایی مصدر ضمیر غایبی است که به خدا برمی گردد (ثوابا من عند الله) اما فاعل عاملِ آن (لأکفرن) ضمیر متکلم وحده است بنابراین شرط فوق محقق نیست.
مثال دیگر (هو الذی یُریکم البرق خوفا و طمعا) که فاعل (یُریکم) خدا و فاعل (خوف و طمع) مردم هستند. بنابراین (خوفا و طمعا) در این آیه مصدر در موضع حال است نه مفعول له.

لطفاً ورود یا ايجاد حساب كاربری برای پیوستن به بحث.