شرط تنبیه زن: ترس از نشوز نه نشوز (۷۸)

بیشتر
4 سال 2 هفته پیش #341 توسط علیرضا فرشچی
﴿الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى‏ بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ وَ اللاَّتي‏ تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ وَ اضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبيلاً إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيًّا كَبيرا ۝٣٤ النساء﴾
به وضوح در آیه زدن را نیز متوقف بر «ترس از سرکشی و نشوز زن» کرده‌است نه خود نشوز، در حالی که می‌دانیم با صرف ترس نمی‌توان زن را زد.
دلالت صریح این آیه را چگونه و با چه وجهی می‌توان توجیه کرد؟

لطفاً ورود یا ايجاد حساب كاربری برای پیوستن به بحث.

بیشتر
3 سال 11 ماه پیش #352 توسط امیر ذوقی
منظور، بروز علايم نشوز از زن است مانند عدم تمكين، بي اجازه شوهر كسي را به خانه شوهر راه دادن، يا بي اذن او از خانه خارج شدن.
مي‌دانيم كه «ناشزه» صفت مشبهه است كه در آن دوام و استمرار موضوعيت دارد. شايد به عبارت خيلي عاميانه بگوييم يعني زني كه براي شوهرش طاقچه بالا مي‌گذارد.
حال اگر زني نه گاه و بيگاه كه عادت او دارد اين مي‌شود كه از حدود فوق تجاوز مي‌كند، مي‌رود به سمت اينكه ناشزه شود، بايد به او تذكر داد.
و البته هرگز اين آيه به معناي تأييد «شك خيال» بودن برخي مردان و خداي ناكرده ترتيب اثر دادن به اين شك‌ها كه بنياد زندگي را سست و اعتماد طرفيني را سلب مي‌كند، نيست.

لطفاً ورود یا ايجاد حساب كاربری برای پیوستن به بحث.