روضه‌ی دانه‌ها

یک- دانه، این مفهوم با واژه‌ی حَبَّ و مشتقّات آن ۱۲ بار در قرآن آمده است. مثلاً "خدا شکافنده‌ی دانه و هسته است. زنده را از مرده بیرون می‌آورد"[۱] "از ابرهای متراکم آبی ریزان فرود آوردیم تا با آن دانه و گیاه را برویانیم"[۲] "ما آب را به صورت بارانی فرو ریختیم آنگاه زمین را با شکافتنی، شکافتیم پس در آن دانه‌ها رویانیدیم"[۳]. "از آسمان آبی پربرکت فرستادیم پس با آن باغ‌ها و دانه‌های دروکردنی رویانیدیم… تا روزی بندگان باشد"[۴] . "اوست که از آسمان آبی فرود آورد پس به وسیله‌ی آن از هر گونه گیاه بیرون آوردیم و از آن جوانه‌ی سبزی خارج کردیم که از آن دانه‌های متراکمی بیرون می‌آوریم و… قطعاً در این‌ها برای مردمی که ایمان می‌آورند، نشانه‌هایی است"[۵] "زمین مرده برای آنها نشانه‌ای است که آن را زنده کردیم و دانه‌ای از آن بیرون آوردیم که از آن می‌خورند"[۶] "در زمین، میوه‌ها و نخل‌ها با خوشه‌های غلاف‌دار، دانه‌های پوست‌دار و گیاهان خوشبوست. پس کدامیک از نعمت‌های پروردگارتان را انکار می‌کنید"[۷] "مَثَل کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق می‌کنند، همانند دانه‌ای است که هفت خوشه برویاند که در هر خوشه، صد دانه است. خدا برای هر کس بخواهد، [آن را] چند برابر می‌کند و خدا گشایشگر داناست"[۸] ..
دو- هر وقت که بد می‌شود و بد می‌شوم... یکی از امیدبخش‌ترین آیات قرآن را برای خودم می‌خوانم "و كليدهاى غيب نزد اوست. كسى جز او آن را نمى‏داند، و هر چه در خشكى و درياست مى‏داند، و هيچ برگى نمى‏افتد مگر آن كه بدان آگاه است، و هيچ دانه‏اى در تاريكى‏هاى زمين..."[۹] بعد به خودم می گویم تو یک دانه ای که در ظلمات زمین به تو سخت می‌گذرد.. تو را می‌داند.. و تو را می‌رویاند.. تو فقط دانه‌ی خوبی باش.. تو را می‌رویاند و بالا می برد. عشقِ بالا رفتن و درآمدن از تاریکی را در دلت زنده و روشن نگه دار.. از خوب بودن ناامید نشو..
سه- نقل است در روز قیامت دختر حبیب خدا حضرت رحمت للعالمین بانو زهرا سلام الله علیها اولین فردی است که وارد بهشت می‌شود، چون به درِ بهشت می‌رسد، نگاهی به صحرای محشر می افکند. خداوند خطاب می‌کند: ای دختر حبیب من! علت این توقف چیست؟ در حالیکه من تو را به بهشت خودم دلالت کردم! فاطمه می‌گوید: ای پروردگار من! من دوست دارم که قدر و منزلت من در امروز شناخته شود! خداوند می‌فرماید: ای فاطمه، ای دختر حبیب من! برگرد و ببین که در قلب هر که محبت تو یا محبت یکی از ذریه تو باشد، دست او را بگیر و داخل در بهشت بنما! حضرت باقر علیه السلام فرمود" ای جابر سوگند به خداوند که فاطمه در آن روز چنان شیعیان و محبان خود را جدا می‌کند همانند پرنده ای که دانه های خوب را از دانه های بد جدا می‌کند"[۱۰]با دقت.. تک تک دانه ها را جدا می‌کند..
بانو اما قبلاً از عشق دانه ها خود را به آتش زده است.. بانو می‌دانسته دانه ها باید عاشق بمانند.. بانو می‌دانسته اگر حضرت امین الله خلیفه نباشد دانه های زیادی مسیر رویششان مختل می‌شود.. بانو تنها دختر عاشق‌ترین مرد دنیا نیست.. مادرش هم هست.. مردی که تا لحظه آخر غصه دانه های ریز و درشت امتش را می‌خورده است.. بانو شبهای زیادی برای به بار نشستن همه دانه ها بیدار مانده و دعا کرده است.. بانو برای خاطر دانه ها سیلی خورده..
چهار-دنیا گر چه تاریک و دور است اما فرصت اصلاح هر بذر و دانه ای هم در آن هست..
یابن الزهرا که فرمودی في إبنَةِ رسُولِ اللهِ صلی الله علیه و آله لِي أسوَهٌ حَسَنَهٌ[۱۱] دست ما که به تو نمی‌رسد.. دانه های زیادی را درد بی عشقی تهدید می‌کند.. خطر پوسیدن در ظلمات زمین.. خطر نشدن.. نرسیدن.. تو که امین و خلیفه خدا در زمین هستی حتما آدرس همه دانه‌ها را می‌دانی و حتی یکیشان را هم جا نمی‌اندازی.. درست شبیه مادرت..

ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست          گر امید وصل باشد همچنان دشوار نیست
دوستان گویند سعدی خیمه برگلزار زن               من گلی را دوست می‌دارم که در گلزار نیست

اللَّهُمَّ أَنْتَ كَشَّافُ الْكُرَبِ وَ الْبَلْوَى وَ إِلَيْكَ أَسْتَعْدِي فَعِنْدَكَ الْعَدْوَى وَ أَنْتَ رَبُّ الْآخِرَةِ وَ الدُّنْيَا [الْأُولَی] فَأَغِثْ يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ عُبَيْدَكَ الْمُبْتَلَى وَ أَرِهِ سَيِّدَهُ يَا شَدِيدَ الْقُوَى وَ أَزِلْ عَنْهُ بِهِ الْأَسَى وَ الْجَوَى وَ بَرِّدْ غَلِيلَهُ يَا مَنْ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى وَ مَنْ إِلَيْهِ الرُّجْعَى وَ الْمُنْتَهَى اللَّهُمَّ وَ نَحْنُ عَبِيدُكَ التَّائِقُونَ [الشَّائِقُونَ] إِلَى وَلِيِّكَ الْمُذَكِّرِ بِكَ وَ بِنَبِيِّكَ خَلَقْتَهُ لَنَا عِصْمَةً وَ مَلاذا وَ أَقَمْتَهُ لَنَا قِوَاما وَ مَعَاذا وَ جَعَلْتَهُ لِلْمُؤْمِنِينَ مِنَّا إِمَاما فَبَلِّغْهُ مِنَّا تَحِيَّةً وَ سَلاما..

خدايا تو برطرف كننده سختي‌ها و حوادث ناگوارى، از تو يارى مى ‌طلبم كه‏ يارى و كمك تنها نزد توست و تو پروردگار آخرت و دنيايى، پس اى فريادرس درماندگان به فرياد بنده كوچك‏ گرفتارت برس و سرورش را به او نشان بده اى صاحب نيروهاى شگرف و به ديدار سرورش اندوه و سوز دل را از او بزداى و آتش تشنگى ‏اش را خاموش كن، اى كه بر عرش چيره‏اى و بازگشت و سرانجام به سوى اوست. خدايا ما بندگان به شدّت مشتاق به سوی ولىّ تو هستيم، آنكه مردم را به ياد تو و پيامبرت اندازد، و تو او را براى ما نگهبان و پناهگاه آفريدى و او را قوم و امان ما قرار دادى و او را پيشواى اهل ايمان از ما گرداندى، از جانب ما به او تحيّت و سلام برسان.


[۱] إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوي‏ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ مُخْرِجُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحَيِّ ذلِکُمُ اللَّهُ فَأَنَّي تُؤْفَکُونَ ۹۵- انعام
[۲] وَ أَنْزَلْنا مِنَ الْمُعْصِراتِ ماءً ثَجَّاجاً۱۴لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَ نَباتاً۱۵- نبا
[۳] أَنَّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبًّا۲۵ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا۲۶فَأَنْبَتْنا فيها حَبًّا۲۷مَتاعاً لَکُمْ وَ لِأَنْعامِکُمْ۳۲- عبس
[۴] وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَکاً فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصيدِ۹وَ النَّخْلَ باسِقاتٍ لَها طَلْعٌ نَضيدٌ۱۰رِزْقاً لِلْعِبادِ وَ أَحْيَيْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً کَذلِکَ الْخُرُوجُ۱۱- ق
[۵] وَ هُوَ الَّذي أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ نَباتَ کُلِّ شَيْ‏ءٍ فَأَخْرَجْنا مِنْهُ خَضِراً نُخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُتَراکِباً وَ مِنَ النَّخْلِ مِنْ طَلْعِها قِنْوانٌ دانِيَةٌ وَ جَنَّاتٍ مِنْ أَعْنابٍ وَ الزَّيْتُونَ وَ الرُّمَّانَ مُشْتَبِهاً وَ غَيْرَ مُتَشابِهٍ انْظُرُوا إِلي‏ ثَمَرِهِ إِذا أَثْمَرَ وَ يَنْعِهِ إِنَّ في‏ ذلِکُمْ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ۹۹- انعام
[۶] وَ آيَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْناها وَ أَخْرَجْنا مِنْها حَبًّا فَمِنْهُ يَأْکُلُونَ۳۳
[۷] فيها فاکِهَةٌ وَ النَّخْلُ ذاتُ الْأَکْمامِ۱۱وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَ الرَّيْحانُ۱۲فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ۱۳- الرحمن
[۸] مَثَلُ الَّذينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ في‏ سَبيلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ في‏ کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَليمٌ ۲۶۱- بقره
[۹] وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلاَّ هُوَ وَ يَعْلَمُ ما فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلاَّ يَعْلَمُها وَ لا حَبَّةٍ في‏ ظُلُماتِ الْأَرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلاَّ في‏ کِتابٍ مُبينٍ۵۹- انعام
[۱۰] تفسیر فرات بن ابراهیم سوره شعراء/۱۰۱ ص۱۱۳ تا ۱۱۵ و بحارالانوار ج۸ ص ۵۱و۵۲
[۱۱] از امام زمان علیه السلام. الغیبة طوسى، ص۲۸۶، ح۲۴۵ ؛ احتجاج، ج۲، ص۲۷۹ ؛ بحارالأنوار، ج۵۳، ص۱۸۰، ح۹.

  • مهمان - آیه

    یا فالق الحب...
    ظلمات رسم دانه بودن را هم از یادم برده...
    مرا دانگی کردن بیاموز...
    و بر من ببار...
    و دستانم را به شعاع آفتابیِ مهرت بگیر و مرا برگیر...

  • سلام و سپاس فراوان
    خدایا ما را روییدنی قرار بده، روییدنی در مسیر خودت ...
    دانه های زیادی را درد بی عشقی تهدید می کند ...
    و مادرمان یادمان داده که عاشقی یعنی تقوا ...

  • ان الله فالق الحب و النوی....
    و دوست دارم خداییی که می داند آدمیان حب اند و نوی....نه فقط حب اند و نه فقط نوی
    حب ها خوب می آیند و ادا ندارند ولی ماندنشان روضه می خواهد
    نوی ها دیر می آیند و آمدنشان روضه می خواهد
    حبّ و نوی بودن ما آدم ها هر کدام روضه ای می خواهد به نظر من

افزودن نظر