دعای مجیر

دعای مجیر

دعاى مجير دعايى است رفيع الشأن مروى از حضرت رسول صلى الله عليه و آله جبرئيل براى آن حضرت آورد در وقتى كه در مقام ابراهيم عليه السلام مشغول به نماز بود و كفعمى در بلد الامين و مصباح اين دعا را ذكر كرده و در حاشيه آن اشاره به فضيلت آن نموده از جمله فرموده هر كه اين دعا را در ايام البيض ماه رمضان بخواند گناهانش آمرزيده شود اگر چه به عدد دانه‏ هاى باران و برگ درختان و ريگ بيابان باشد و براى شفاى مريض و قضاى دين و غنا و توانگرى و رفع غم خواندن آن نافع است و دعا اين است‏:

بِسْمِ الله الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خداى بخشنده مهربان

سُبْحَانَكَ يَا اللَّهُ تَعَالَيْتَ يَا رَحْمَانُ أَجِرْنَا مِنَ النَّارِ يَا مُجِيرُ

پاك و منزهى اى خدا! بلند مرتبه‏ اى اى بخشاينده! ما را از آتش پناه بده ای پناه دهنده!

سُبْحَانَكَ يَا رَحِيمُ تَعَالَيْتَ يَا كَرِيمُ أَجِرْنَا مِنَ النَّارِ يَا مُجِيرُ

پاك و منزهى اى مهربان بلند مرتبه ‏اى كريم! ما را از آتش پناه بده ای پناه دهنده!

سُبْحَانَكَ يَا مَلِكُ تَعَالَيْتَ يَا مَالِكُ أَجِرْنَا مِنَ النَّارِ يَا مُجِيرُ

پاك و منزهى اى پادشاه وجود! بلند مرتبه‏ اى اى مالك عالم! ما را از آتش پناه بده ای پناه دهنده!

امام حسین علیه السلام؛ انسان ضدّ غرور- بخش هجدهم

امام حسین علیه السلام؛ انسان ضدّ غرور- بخش هجدهم

آیت الله آقا مجتبی تهرانی

أعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيم؛  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبّ‏ِ الْعَالَمِين

 وَ صَلَّی اللهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبينَ الطّاهِرين وَ لَعنَةُ اللهِ عَلی اَعدائِهِم اَجمَعين.

«الَّذينَ اتَّخَذُوا دينَهُمْ لَهْواً وَ لَعِباً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا»

 

شیاطین بیرونی و درونی، مانع کارآمدی حجّت ظاهری و باطنی

البته بعداً عرض خواهیم کرد که این عوامل همان‌طور که مانع اثرگذاری عقل و درک درست آن می‌شوند، همچنین از نظر بیرونی باعث می‌شود که وحی هم که حجّت بیرونی است، کارآیی نداشته باشد. این در روایات ما هم هست که غرور مانع کارآمدی حجّت باطنی، یعنی عقل‌ و حجّت ظاهری، یعنی وحی‌ می‏شود. حالا می‌خواهم روایتش را بخوانم که همین شیطان درونی و بیرونی، فهم انسان را فلج می‌کند و نمی‌گذارد که این دو حجّت درونی و بیرونی اثر بگذارند. اینها مانع این هستند که انسان بتواند راهی که به زندگی جاودانه‏اش و بهتر زیستنش ـ‏که هر دو هم مطلوب او است‏ـ منتهی می‌شود را ادراک کند. گفتیم که زیستنی جاودانه همراه با خوشی، دو مطلوب انسان است که وقتی انسان بر سر دو راهی قرار می‌گیرد، اگر فریب دنیا را خورده باشد، انتخاب او انتخاب نادرستی می‌شود و به راهی می‌رود که به هلاکت منتهی می‏شود.

حجّت ظاهری و حجّت باطنی در کلام وصیّت امام موسی کاظم(علیه‏السلام)

ما یک روایتِ مفصل داریم که موسی‌بن‌جعفر(صلوات‌الله‌علیه) خطاب به هشام بن‌حکم وصیّت و سفارش می‌کنند. روایت حدود ده صفحه است. در تعبیر اصطلاحی ما به این روایات می‌گوییم «وصایا»؛ یعنی سفارش‏ها. حضرت در اوّلین جمله این سفارش بلند، به هشام می‌فرماید: «يَا هِشَامُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بَشَّرَ أَهْلَ الْعَقْلِ وَ الْفَهْمِ فِي كِتَابِهِ»؛ خداوند به اهل عقل و فهم بشارت داد. «فَقَالَ فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ».

حضرت همین‌طور وارد می‌شوند و در هر فراز با عبارت «یا هشام» مطلبی را به او سفارش می‌کنند، تا آنجا که می‌فرمایند: «يَا هِشَامُ إِنَّ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حُجَّتَيْنِ حُجَّةً ظَاهِرَةً وَ حُجَّةً بَاطِنَةً فَأَمَّا الظَّاهِرَةُ فَالرُّسُلُ وَ الْأَنْبِيَاءُ وَ الْأَئِمَّةُ وَ أَمَّا الْبَاطِنَةُ فَالْعُقُولُ». حضرت می‌گوید خداوند حجّت را برای ما تمام کرده است. در مبادی عقلی میل به جاودانگی و خوب زیستن هست. آنچه را من می‌خواهم و خداوند هم خلق کرده، جاودانگی و همیشه بودن و خوب بودن هست. من این دو چیز را می‌خواهم و او هم آنها را خلق کرده و وعده‌اش را هم به ما داده است. این همه وعده در روایات و آیاتمان وجود دارد و خداوند هم از وعده‌اش تخلّف نمی‌کند. حال چه می‌شود که من به سراغ چیزهایی می‌روم که فانی است و خوشی خالص هم در آن نیست و آمیخته با تلخی است؟ چه شده است که وقتی بر سر دو راهی قرار می‌گیرم، راه درست را که هم عقل می‌گوید و هم وحی می‌گوید، انتخاب نمی‌کنم؟ در انتخاب گویا عقلم از کار افتاده است! با این که هم عقل این را می‏گفت، هم وحی همین را می‏گفت، امّا من بر خلاف اینها عمل می‏کنم. چه می‏شود که انسان وقتی بر سر دو راهی می‏رسد این‏طور عمل می‏کند؟