ما را نسیم پرچم تو زنده می کند

ما را نسیم پرچم تو زنده می کند
زخمی است دل که مرهم تو زنده می کند
خشکیده بود چند صباحی قنات اشک
این چشمه را ولی غم تو زنده می کند
آه ای قتیل اشک، نفس های مرده را
شور تو، روضه و دم تو زنده می کند
ای خون بهای عشق، چه خوش گفت پیر ما:
اسلام را محرم تو زنده می کند
ما با غذای نذریتان رشد کرده ایم
جان را عطای حاتم تو زنده می کند
آقا جسارت است، ولی داغ شیعه را
انگشتر تو، خاتم تو زنده می کند
بالای تل هم آتش این قوم خفته را
آن خواهر مکرم تو زنده می کند
این کشته فتاده به هامون حسین اوست
خود را به اسم اعظم تو زنده می کند
فردای محشر و غم و طوفان وتشنگی
ما ار امید زمزم تو زنده می کند

شاعر: عباس احمدی

دوباره سلام ای هلال محرم

دوباره سلام ای هلال محرم
بخون روضه خون باز که دلتنگ اشکم
بخون روضه غم

روضه بخون دوباره و بشکن
بغض یه ساله دل ما رو
بخون بازم: "حسین میا کوفه"
بگو غم مسلم تنها رو

تو کوچه های کوفه تنهایی
خودش یه کربلا به پا کرده
غریبه و تشنه لبه اما
برا حسین چه گریه ها کرده

شاعر: محمد مهدی سیار

زیارت عاشورا

بسم الله الرحمن الرحیم
اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یَابْنَ اَمیرالْمُؤْمِنینَ وَابْنَ سَیِّدِ الْوَصِیّینَ اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یَابْنَ فاطِمَةَ سَیِّدَةِ نِساءِ الْعالَمینَ اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ الْمَوْتُورَ اَلسَّلامُ عَلَیْكَ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائِكَ عَلَیْكُمْ مِنّى جَمیعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِیَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصیبَةُ بِكَ عَلَیْنا وَ عَلى جَمیعِ اَهْلِ الْاِسْلامِ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصیبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى جَمیعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْم وَالْجَوْرِ عَلَیْكُمْ اَهْلَ الْبَیْتِ ولَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ وَ اَزالَتْكُمْ عَنْ مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فیها.
وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً قَتَلَتْكُمْ وَ لَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدینَ لَهُمْ بِالتَّمْكینِ مِنْ قِتالِكُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلَیْكُمْ مِنْهُمْ وَ مِنْ اَشْیاعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ وَ اَوْلِیائِهِمْ یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ اِلى یَوْمِ الْقِیمَةِ وَ لَعَنَ اللَّهُ آلَ زِیادٍ وَ آلَ مَرْوانَ وَ لَعَنَ اللَّهُ بَنى اُمَیَّةَ قاطِبَةً وَ لَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ وَ لَعَنَ اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ لَعَنَ اللَّهُ شِمْراً وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةًاَسْرَجَتْ وَ اَلْجَمَتْ وَ تَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ بِاَبى اَنْتَ وَ اُمّى لَقَدْ عَظُمَ مُصابى بِكَ فَاَسْئَلُ اللَّهَالَّذى اَكْرَمَ مَقامَكَ وَ اَكْرَمَنى بِكَ اَنْ یَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ اَللَّهُمَّ اجْعَلْنى عِنْدَكَ وَجیهاً بِالْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ فِى الدُّنْیا وَالْآخِرَةِ

رابطة تقوا با عاقبت- بخش هشتم

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم؛ بسم الله الرحمن الرحیم
والحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد وآله الطیبین الطاهرین و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین.
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
«یا أَيَُّها الذین آمنوا اتقوا الله حق تقاته و لا تموتن الا و انتم مسلمون».

بحث ما راجع به ملکه قدسیه تقوا بود و نقش زیربنایی او نسبت به فضائل انسانی و مقامات معنویه و بالاخره اثرگذاری او در ابعاد وجودی انسان و مسئله اینکه او در تمام نشئات وجودی انسان اثر می­گذارد و بالاخره حسن عاقبت انسان بستگی به تقوای انسان دارد و سوء عاقبت هم بستگی به او دارد. جلسه گذشته بحث ما به این جا رسید که آنگاه که انسان از نشئه دنیا به نشئه برزخ کوچ می‌کند که می­شود گفت عاقبتِ بودِ انسان در دنیا است که بعد از او هم کاری از او دیگر ساخته نیست و به تعبیری اینجا خاتمه است، سه بعد اعتقادی، قلبی و عملی را مطرح کردم؛
در اینجا چون من نظرم نسبت به آیه شریفه است این معنا را عرض کنم که ما در گذشته مسائل زیادی را در ارتباط با تقوی مطرح کردیم و الآن آخر کار ماست تقریباً؛ یعنی به این معنا عاقبت کار ماست که آمدیم گفتیم عاقبت کار ما پیوند خورده است با تقوی. اینجا چون سه تا بُعد را در گذشته مطرح کردم، بُعد سوم مسئله اعمال بود؛ عرض کردم اگر انسان خوف از سوء عاقبت داشته ­باشد، این نقش سازندگی دارد در هر سه بعد؛ بُعد اعتقادی نسبت به شک و جحود، بُعد قلبی نسبت به حب به خداوند که از آن تعبیر به ایمان می‌کنند، بُعد عملی که گفتیم فرو رفتن در معاصی آثار زشتی دارد که موجب می­شود که انسان سوء عاقبت پیدا کند.
نقش رعایت آداب دینی در تقوی
در اینجا من به یک مسئله­ای می­خواهم اشاره کنم که در آیات وارد شده است و البته در گذشته به مناسبت در ارتباط با تقوی این را مطرح کردم ولی نه به این نحو و این در ارتباط با «آداب دینی» است که جنبه‌های عملی است. چند آیه در سوره حج است که تقریباً اینها بعضی­ها پشت­ سر هم و بعضی­ها با یک ­آیه فاصله آمده است؛ این آیه معروف است که «وَمَن يُعَظِّم شَعائِرَ الله فَانَّها مِن تَقوَی القلوب» شعائرالله حُرُمات الهی است. یعنی کسی شعائر الهی و آداب دین خداوند را بزرگ بشمارد «فانّها من تقوی القلوب» می­گوید این در ارتباط با تقوای قلب است؛ با یک آیه فاصله می­گوید «وَ البُدنَ جَعَلناها لَکُم مِن شَعائِرِ الله»؛ مسئله قربانی در حج را مطرح می­کند. یعنی قربانی که می­کنند این را قرار دادیم برای شما از شعائر خدا؛ یعنی از آداب دین الهی؛ آیه بعد می­فرماید «لَن يَنالَ اللهُ لُحومُها وَ لادِمائُها ولکن يَنالُهُ التَّقوی مِنکُم»؛ هیچ وقت گوشت و خون این قربانی که کردید به خدا نمی­رسد؛ ولی آنکه به خدا می­رسد تقوی شماست. تقوی به خدا می‌رسد؟!