گريه بر امام حسين (عليه ‏السلام)[۱]

آیت الله جوادی آملی
براساس نقلی معروف از حضرت سكینه (علیه‏ السلام) بالای بدن مطهّر امام حسین (علیه‏ السلام)، ایشان به این اصل كلی سفارش كردند كه هر حادثهٴ تلخی پیش آمد كرد، آن را بهانه كنید و برای من اشك بریزید: «أو سمعتم بغریب أو شهید فاندبونى»[۲] ؛ «هرگاه داستان غریب یا شهیدی را شنیدید، برای مظلومیت من گریه كنید»؛ زیرا اگر امام حسین (علیه‏ السلام) به خلافت می‏ رسید، دیگر غریب یا شهیدی وجود نداشت.
بنابراین، اصل كلی این است كه هر حادثهٴ تلخ و ناگواری را باید بهانه كرد و برای سالار شهیدان اشك ریخت؛ نه آن‏ كه افراد داغدیده برای تسكین عواطف و احساسات خود آن حضرت (علیه ‏السلام) را بهانه كنند و برای التیام زخم خویش اشك بریزند و ندبه نمایند و بین این دو گونه عزا داری فرق وافر است؛ زیرا محصول یكی تعزیت برای حضرت امام حسین (علیه‏ السلام) است و نتیجهٴ دیگری تسلیت برای خود؛ هر چند ممكن است بهانه قرار دادن واقعهٴ جان سوز كربلا هم بی‏ اثر نباشد.

وجود مبارك سیدالشهداء (علیه‏ السلام) فرمودند: «أنا قتیل العبرة»[۳] ؛ یعنی من كه به هدف اِحیای حق و اِمحای باطل كشته شدم، باید عَبَرات داشته باشم؛ به طوری كه چشمان علاقه‏ مندان به سالار شهیدان پر از اشك شود و آن اشكْ فراوان از شبكهٴ چشم خارج گردد و به صورت انسان عبور كند تا عَبَرات بشود.
این سنّت حسنه، آثار فراوانی دارد، از جمله این كه محبت اهل بیت (علیهم‏ السلام) در قلب شیعیان حضور پیدا می ‏كند؛ آنگاه دوست امامان معصوم (علیهم ‏السلام) هرگز فكر و راه و روش آنان را رها نمی ‏كند؛ زیرا رهبری جوارح به دست جانحه و دل است و زمامداری قلب را محبت به عهده می‏ گیرد و دلِ دوستان حسین بن‏ علی (علیه ‏السلام) جوارح را به صَوْب صراط مستقیم رهنمود می ‏شود.



[۱] شكوفایی عقل در پرتو نهضت حسینی، ص ۲۳۳

[۲] مستدرك الوسائل، ج ۱۷، ص ۲۶.

[۳] بحارالأنوار، ج ۴۴، ص ۲۸۰.

  • هیچ نظری یافت نشد
افزودن نظر