هوای سامره دارد دل هوایی من

عزیز فاطمه ای مهربان بی همتا!
دوباره سائلی آمد، درِ حرم بگشا
نشان خانه تان را ز هر که پرسیدم
- نشان سیدی از خانواده ی زهرا -
به گریه مردمِ عابر جواب می دادند
برو به کوچه ی رحمت، محله ی طاها
کسی به داد دل من نمی رسد جز تو
بگیر دست مرا خورده ام زمین آقا
اگر اجازه دهی داخل حرم بشوم
کنار سفره ی فضلت نشینم ای مولا

این حسن ها چقدر مظلومند

باز هم می شود حسینیه
وسعت قلب درد پرورتان
سامرایی شدیم و می گوییم
تسلیت، تسلیت امام زمان

تسلیت ای به درد ها مأنوس
تسلیت ای بَقیَّتُ الزَّهرا
بیت الاحزان سینه ات اینبار
پُر شده از مصیبت بابا

این حسن ها چقدر مظلومند
این غریبی ز قبرشان حاکیست
این حسن ها عجیب مادری اند
از همین رو قبورشان خاکی است

دشمنان خبیث این دو حسن
قلب شان را به زهر آغشتند
آتش افکنده اند در دلشان
هر دو را آه، خون جگر کشتند

شناخت دستگاه شرک و کفر و جریان عظیم ظلمت در مقابل دستگاه توحیدی نبی اکرم- بخش دوم

آیت الله سید محمد مهدی میرباقری سال ۹۵

آثار تسلیم و تولی به ولایت اولیای طاغوت

از نظر قرآن این طور نیست که یک قضیه و گزاره و یک اعتقادی است که یک آدمی یک گوشه از غیر خدای متعال می ترسد. نه، بحث، این نیست؛ البته آن هم هست و انبیاء، سعی می کنند با آن هم مقابله کنند و آن را به اخلاص تبدیل کنند به اینکه یک مومن یک جایی از غیر خدا نترسد و به غیر خدا تکیه نکند و برای غیر خدا حرف نزند و ریا نداشته باشد ولو خفی باشد؛ انبیاء با اینها هم مقابله کنند ولی سوال این است که آیا شرک، اینها است؟ یا یک جریانی است در عالم که قرار می گیرد در مقابل جریان هدایت نبی اکرم و جریان نور الهی که در وجود مقدس نبی اکرم جاری می شود و کائنات را روشن می کند، و در خانه های انبیاء و اولیاء می آید و هرکسی وارد این خانه ها شد، اهل ذکر و توجه به خدا و رفعت می شود. همه زندگی اش ذکر می شود و جزو کسانی است که می شوند اولی الالباب «الَّذینَ یذْكُرُونَ اللَّهَ قِیاماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ»(آل عمران/۱۹۱). در مقابل جریانی است که فضای عالم را ظلمانی می کند و همه را در وادی ظلمات می برد حتی مومن هم وقتی در فضای ظلمتِ آنها قرار گرفت به فرموده قرآن «إِذا أَخْرَجَ یدَهُ لَمْ یكَدْ یراها» یعنی نمی تواند خودش را ببیند و از امکانات غافل می شود و آنها را تلف و ضایع می کند و در همه عمر یک قدم درست نمی تواند در راه خدا بردارد.

بر عکس در فضای عصر ظهور، لحظه به لحظه، آدم در حال صعود است. اگر این جریان حاکم نمی شد، جریان غدیر به نتیجه می رسید و در هر نفس، انسان به خدا نزدیک می شد. جریان ظلمت نمی گذارند مردم وارد آن خانه هایی بشوند که «یسَبِّحُ لَهُ فیها بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ * رِجالٌ لا تُلْهیهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَیعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ»(نور/۳۶-۳۷) و جلوی آنها را می گیرند. یک حجاب ظلمانی در مقابل انسان می گذارند که همان «وَ اللَّیلِ إِذا یغْشى»(لیل/۱) است که بر آن حقیقت نورانی خورشیدِ توحید و ولایت یک غشاء و پرده ای می اندازد. امام «كَالشَّمْسِ الطَّالِعَةِ»[۱] یعنی خورشیدی است که طلوع کرده؛ اما آنها یک پرده ظلمانی جلوی این خورشید می اندازد و نمی گذارد نورش به آدم ها برسد و در نتیجه آدم ها در تاریکی قرار می گیرند. وقتی این طور شد، طبیعتاً بساط شرک و دنیا پرستی و غرق شدن در شهوات و تمنیات است و چیزی غیر از این نمی فهمد؛ یعنی نهایت آرمانش را که نگاه می کنی، همین است که عیش دنیایش برقرار باشد، لذات مادی اش را ببرد و همین برای او کافی است. از دوران های قدیم هم این طور بوده و الان هم همین طور است و این آرمان، هیچ رشدی نکرده است. کسی خیال نکند اینکه امروز اسمش را توسعه و پیشرفت می گذارند، آرمانی فراتر از انسان های چهارهزار سال قبل است؛ و خودشان را پیشرفته می دانند اینطور نیست بلکه همان حرف ها است. آنها هم دنبال همین بودند که در دنیا رفاه و امنیتی داشته باشند و لذت ببرند؛ پس تفاوتی نکرده است. همان آرمان ها است.

از نظر قرآن کفر و شرک یک دستگاه ظلمانی است و صرفاً این طور نیست که حالا یک آدمی یک اعتقادی پیدا کرده یا یک غفلتی می کند. این دستگاه، در مقابل دستگاه انبیاء است. وجود مقدس نبی اکرم، کلمه ذکر خدا است. در ذیل این آیه روایتی است که می فرماید «أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُ الْقُلُوبُ قَالَ بِمُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ وَ هُوَ ذِكْرُ اللَّهِ وَ حِجَابُهُ»[۲] نبی اکرم ذکر خدا است و اگر نور نبی اکرم آمد در قلب انسان، آدم قلبش به ذکر می رسد و اگر نورانی به نور حضرت شد، همه وجودش ذکر و ذاکر خدا است.