می شست جسم یار هجده ساله اش را

آنشب که شب از صبح محشر تیره تر بود
آنشب که از آن مرغ شب هم بی خبر بود
آنشب که خون از دیده مهتاب میریخت
اسما برای غسل زهرا آب میریخت
باید علی صد بار دست از جان بشوید
تا که به پیراهن تن جانان بشوید
می دید پامال خزان ها لاله اش را
می شست جسم یار هجده ساله اش را
می شست در تاریکی شب مخفیانه
گه جای سیلی گاه جای تازیانه
می شست جسم همدم و دلداده اش را
قرآن زیر دست و پا افتاده اش را
می شست در تاریکی شب آن جسم خسته
می کرد دستش لمس بازوی شکسته
آرام بود اما وجودش مشتعل بود
از مادر و از چار فرزندش خجل بود
آهی کشید و زد گره بند کفن را
می سوخت و می دید مرگ خویشتن را

با غم بی پایانت، علی تنها شد

با غم بی پایانت، علی تنها شد
با نگاه طفلانت، علی تنها شد
تو را
چنین خونین بال و پر
شکسته دل خون جگر
سپردم دست پدر
تو رفتی و در و دیوار، پس از تو روضه خوان توست
که رد خون کنار در، نشان توست
خدا نگهدار تو
شدم عزادار تو
شدم پریشان ماتمت

شاعر: محمد مهدی سیار

دانلود فایل صوتی

ذکر الهی و دوری از غفلت نتیجه ورود به محیط ذکر و ولایت رسول الله(ص)

آیت الله سید محمد مهدی میرباقری سال ۹۴

ذکر و دستور به آن

بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله ربّ العالمین و صلّی الله علی سیِّدنا و نبیّنا محمّد و آله الطّاهرین و لعنة الله علی أعدائهم أجمعین. یکی از دستوراتی که در قرآن و بیانات معصومین مکرر بیان شده است و به آن تأکید فراوان کردند ذکر و توجه به خدای متعال و یاد خدای متعال است. در قرآن گاهی دستور به اصل ذکر داده شده است «فَاذْكُرُوني‏ أَذْكُرْكُم»(بقره/۱۵۲)، شما یاد من باشید تا من هم شما را یاد کنم. گاهی هم به ذکر بی حد دستور داده است و اندازه ذکر را معین کرده است «اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثيرا»(احزاب/۴۱)، از بیان نورانی امام صادق (ع) استفاده می شود که مقصد از ذکر کثیر ذکر بی حد است؛ یعنی خدای متعال حدی برای ذکر معین نکرده است که چه مقدار باشد یک ساعت یا دو ساعت یا یک ماه یا دو ماه فرموده: «اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثيرا»، دستور داده است که خدا را بی حد ذکر کنید.

گاهی اوقات در قرآن دستور به ذکر خاص داده است که به کیفیت خاص خدای متعال را یاد کنید. گاهی هم دستور به تسبیح می دهد «وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّک»(طه/۱۳۰)، گاهی دستور به ذکر دیگر داده است از جمله این آیه شریفه که خدای متعال در سوره مبارکه اعراف دستور ذکر خاص می دهد می فرماید: «وَ اذْكُرْ رَبَّكَ‏ في‏ نَفْسِكَ‏ تَضَرُّعاً وَ خيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلين‏»(اعراف/۲۰۵)، پروردگار خودتان را یاد کنید ولی این ذکر هم ذکر باطنی است؛ یعنی در درون خودتان او را یاد کنید. خدای متعال فرموده است با حالت خوف و تضرع پروردگار خود را در درون خودت یاد کن هر صبحگاهان و شامگاهان و از غافلین مباش و از این ذکر غفلت نکن.

آثار ذکر

بعد خدای متعال می فرماید اگر شما یاد خدا کردید و اهل ذکر شدید و این ذکر را به انجام رساندید و پروردگارخودتان را در درون خودتان بدون سر و صدا یاد کردید «دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ»، احتیاج به آواز و صدای بلند هم نیست. و هر صبحگاه و شامگاه از این ذکر غفلت نکردید نتایج این ذکر را خدای متعال در آیه بعد ذکر می کند «إِنَّ الَّذينَ عِنْدَ رَبِّكَ لا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِه»(اعراف/۲۰۶)، اگر کسی اهل ذکر و مداومت بر این ذکر شد نتیجه این ذکر مقام عند الرب است؛ یعنی این ذکر ما را به یک نقطه ای می رساند که در محضر پروردگار قرار می گیریم. خدای متعال در همه عالم حاضر است با ما هست، ولی ما در محضر خدای متعال نیستیم و عامل این که در محضر خدای متعال نیستیم غفلت است. اگر از یاد خدای متعال غفلت نکردیم و به همین کیفیتی که خدای متعال در این آیه دستور داده است عمل کردیم نتیجه اش این خواهد شد که پرده و حجاب بین ما و پروردگارمان برداشته می شود و در مقام عندالرب قرار می گیریم. «إِنَّ الَّذينَ عِنْدَ رَبِّكَ»، این خاصیت اول این ذکر است.