حضرت زهرا (دعای روز سه شنبه)

اللهم...واجعل صالحَ ما نقولُ بألستنا، نیةً فی قلوبنا...
پروردگارا... سخن صحیحی را که بر زبانمان جاری می شود، نیت قلب های ما قرار ده...

بر دل نوشتم: دوستت دارم...

نامحرم آوردم دل و محرم گذشتم
بر دل نوشتم: "دوستت دارم..." گذشتم
عشق است و عاشق هرچه دارد نذرِ عشق است
از مادرم، دار و ندارم هم گذشتم
گمراه بودم، گریه کردم در عزایت
از نسلِ آدم بودم و آدم گذشتم
از کودکی ام بین هیئت ها نشستم
من پای عشقت از همه عالم گذشتم
فرهادم و با دردِ شیرینی که دارم
از خیرِ طب و بهره‌ی مرهم گذشتم
یک روز زیر پرچمت من را رساندند
عمری است از زیرِ همین پرچم گذشتم
کم کم مرا سوزاند داغِ روضه هایت
از شعرها... از روضه ها... کم کم گذشتم
مقتل به دستم مانده و مبهوت ماندم
هی بغض کردم، خط به خط خواندم گذشتم
بوسه به زیر حنجرت دردسری شد
از روضه ی جان دادنت مبهم گذشتم
جانم به لب آمد زمانی که به مقتل
از غارت پیراهن و خاتم گذشتم...
شکر خدا این بار هم از روضه هایت
با قلب خون، با چشم پر شبنم گذشتم

همتمان این نباشد که امام زمان(عج) را ببینیم بلکه همتمان این باشد که آقا ما را ببیند

حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی

 

اعوذ بالله من الشيطان الرجيم

بسم الله الرحمن الرحيم

«الحمد لله ربّ العالمين و صلّي الله علي جميع الأنبياء و المرسلين سيّما خاتمهم و أفضلهم محمد و أهل بيته الأطيبين الأنجبين، سيّما بقيّة الله في العالمين، بهم نتولّي و من أعدائهم نتبرّء الي الله».

 

وجود مبارك امام هشتم همانند وجود مبارك ابراهيم خليل(سلام الله عليه) آن ساختار نظام ديني را از راه فرهنگ شروع كرده است. وجود مبارك ابراهيم خليل خانه توحيد ساخت، آن را مطاف و قبله همه موحّدان قرار داد، وجود مبارك علي‌بن‌موسي در همان سفر تاريخي‌شان در نيشابور هنگام حركت، اين كاخ توحيد را معرفي كردند، فرمودند پدران من از وجود مبارك پيامبر, از ذات اقدس الهي اين سخن نوراني را نقل كردند كه «كَلِمَةُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِي» آن كعبه, يك خانهٴ مادي و سنگ و گِل است، اين كلمهٴ توحيد يك كاخ توحيد فرهنگي است. فرمود اين قلعه است, دژ است, دژبانش هم خداست ما هم دربان اين دژ هستيم «أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا»,[1] «كَلِمَةُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِي فَمَنْ قَالَهَا دَخَلَ حِصْنِي وَ مَنْ دَخَلَ حِصْنِي أَمِنَ مِنْ عَذَابِي‏»[2] هيچ كلمه‌اي بالاتر از اين نيست و هيچ كشوري بدون توحيد به مقصد نمي‌رسد و هيچ ملّت غيرموحّدي هم به مقصود نايل نمي‌شود.

ما آيه‌اي در قرآن داريم كه هضم آن آيه براي بسياري از ماها مشكل است، اگر آن آيه درست تبيين شود اين دژ و قلعه‌اي كه امام رضا ترسيم كرده است جايگاهش مشخص مي‌شود. در قرآن فرمود: اكثر مؤمنين مشرك‌ هستند،[3] يك تقسيم‌بندي كلّي است كه ﴿أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُون‏﴾[4] آنها از بحث بيرون‌اند, آن اوحدي و اقلّي كه در دايره حق مي‌مانند؛ يعني مسلمان‌اند؛ يعني مؤمن‌اند اين آيه مي‌گويد اكثر اينها مشركِ ديني‌اند شرك دارند و مشكل توحيد دارند ﴿وَ ما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلاَّ وَ هُمْ مُشْرِكُونَ﴾.[5] درك اين آيه خيلي آسان نيست، بلكه خيلي سخت است. از امام(سلام الله عليه) سؤال كردند چگونه اكثر مؤمنين, مشرك‌اند؟[6] فرمود همين كه مي‌بينيد يك روز اين طرف يك روز آن طرف, اينكه با توحيد سازگار نيست. يك روز به اين سَمت يك روز به آن سمت، اينكه با موحّد بودن سازگار نيست. اينكه مي‌گويند خدا هست ولي! خدا هست اما! ديگر بعد از خدا، «ولي و امّا» چرا؟ اينكه خدا فرمود اكثر مؤمنين مشرك‌اند همين است. اينكه وجود مبارك رسول گرامي(عليه و علی آله آلاف التحية و الثناء) فرمود: اگر كسي در قيامت بتواند بگويد «لا اله الاّ الله» درهاي بهشت به روي او باز است،[7] چه كسي مي‌تواند بگويد؟ آن‎كه يك روز به اين سمت، يك روز به آن سمت, يك روز مي‌گويد خدا هست ولي! يك روز مي‌گويد خدا هست اما! اين خدا را با آن بيان مي‌گويد «لا اله الاّ الله و أنا, لا اله الا الله و حزبي, لا اله الا الله و جناحي, لا اله الا الله و ابنائي، لا اله الا الله و اولادي»، اين مستثنايِ او خيلي دامنه دارد؛ لذا صريح قرآن اين است كه اكثر مؤمنين مشرك‌اند؛ البته تا اين غُدّه‌ها گرفته نشود وارد بهشت نخواهيم شد، اين غدّه‌ها به هر حال يا با توبه و إنابه است، در حال احتضار است، فشار برزخ است، فشار ساهره قيامت است، تا اين غُدّه‌ها گرفته نشود و نگوييم «لا اله الا الله»، سخن از بهشت نيست.