به انتظار نشستیم کربلا بشود

به انتظار نشستیم کربلا بشود
که پیش مرگی مولا نصیب ما بشود
چقدر کرببلا مثل عید قربان است
خوشا کسی که چنین در منا فدا بشود
سر تعارفمان نیست با حسین ولی
کجا به دادن سر دین ما ادا بشود
بدا به نامه اعمال ما به روز حساب
نماز صبح شهادت اگر قضا بشود
خدا نبخشدمان گر که زنده باشیم و
خیام دوست گذرگاه اشقیا بشود
خدا نبخشدمان گر که زنده باشیم و
سه شعبه در گلوی شیرخواره جا بشود
خوشا که کشته شویم و به لحظه ای نرسیم
که جسم اکبر او جمع در عبا بشود
به قطعه قطعه شدن در هوای عشق حسین
رضا دهیم, خداوند اگر رضا بشود

بر سیل اشک خانه بناکرده ام ولی

برپا شده است در دل من خیمه ی غمی
جانم چه نوحه و چه عزا و چه ماتمی
عمری است دلخوشم به همین غم که در جهان
غیر از غمت نداشته ام یار و همدمی
بر سیل اشک خانه بناکرده ام ولی
این بیت سُست را نفروشم به عالمی
گفتی شکار آتش دوزخ نمی شود
چشمی که در عزای تو لب تر کند نمی
دستی به زلف دسته ی زنجیرزن بکش
آشفته ام میان صفوف منظّمی
می خوانی ام به حُکم روایات روشنی
می خواهمت مطابق آیات محکمی
ذی الحجّه اش درست به پایان نمی رسد
تقویم اگر نداشته باشد مُحرّمی ...

رسیدن به مقام ذکر و ثمرات آن با ورود به بیوت نور انبیاء الهی، عاشورا راه نزدیک رسیدن به بیت الذکر

آیت الله سیدمحمدمهدی میرباقری در دهه اول محرم 96
رسیدن به مقام ذکر منوط به حضور در بیوت نور انبیاء(ع) به محوریت بیت نبی اکرم
بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله ربّ العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطاهرین. یکی از خطبه هایی که امیرالمؤمنین علیه السلام بیان فرموده اند و مرحوم سید رضی در نهج البلاغه نقل کرده اند، ذیل آیه 36 سوره مبارکه نور که خداوند می فرماید: «يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَ الاصَالِ * رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تجارَةٌ وَ لَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ»(1) در این آیه خداوند متعال شخصیت هایی را توصیف می کند که هیچ تجارتی آنان را از ذکر خدای متعال و اقامه صلات باز نمی دارد که خطبه فوق در معرفی این آیه و افراد مذکور در آن می باشد و این آیه نیز ذیل آیه نور آمده است. خداوند متعال در آیه نور پس از توضیح جریان نور الهی که این جریان هدایت الهی در عوالم نازل می شود تا اینکه وارد خانه هایی می گردد که «فىِ بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ» می فرماید این هدایت الهی وارد خانه هایی می شود که به آن ها اجازه رفعت و ذکر الهی داده شده است و حد و حدودی ندارد. اگر کسی بخواهد به مقام ذکر و توجه به خداوند متعال برسد، باید وارد این خانه ها شود. این خانه ها خانه هایی هستند که در آن می شود به ذکر الهی رسید زیرا هدایت و نور و ذکر الهی در این خانه ها نازل شده است. در روایاتی که ذیل این آیه آمده از حضرت سؤال شد مقصود از این خانه ها، چه خانه هایی می باشد؟ حضرت فرمودند مقصود بیوت و خانه های انبیاء است(2). دقت شود مقصود از خانه های انبیاء تنها خانه های گلی نیست بلکه هر پیامبری یک بیت و شهری می سازد که باید امتش در آن زندگی کنند و خانه پیامبر قبله آن شهر است. به عنوان مثال خداوند متعال خطاب به حضرت موسی و هارون می فرماید: «وَ اجْعَلُواْ بُيُوتَكُمْ قِبْلَة»(یونس/87). خانه پیامبران به منزله قبله آن شهر است و تمام شهر بر محور آن شهر ساخته می شود. البته مقصود از این سخن، صرفا یک مدار فیزیکی نیست که انبیاء مثلا خانه خود را جلوی شهر قرار دهند و ساختمان های شهر پشت سر آنان باشد بلکه آن شهری که بر محور انبیاء ساخته می شود شهری است که بر مدار آن پیامبر و خانه و روح ایشان ساخته می شود. بنابراین آن خانه هایی که در آن ذکر نازل شده و رفعت پیدا می کند و در آنجا اجازه حضور در محضر خدای متعال داده می شود، خانه انبیاء الهی است که هدایت الهی در آن خانه ها نازل شده است. در حدیثی آمده که کسی به خانه حضرت امیرالمؤمنین و حضرت زهراء سلام الله علیهما اشاره کرد و گفت آیا این خانه جزو آن خانه هاست؟ پیامبراکرم فرمودند این خانه، افضل آن خانه هاست. علت این فرمایش پیامبر واضح است چرا که خانه تمام انبیاء بر محور بیت نبی اکرم و اهل بیت ایشان بناء شده است. تمام امت ها در شهر انبیاء خود زندگی می کنند و تمام شهرهای انبیاء بر محور بیت و شهر نبی اکرم می باشد که در قرآن از آن به بلد امین یاد شده است.
دوام ذکر و توصیف اهل ذکر در بیان امیرالمؤمنین