روضه‌ی حسین علیه السلام، قوّت قلب مجاهد

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸روضۀ حسین علیه السلام، قوّت قلب مجاهد🔸

 روضۀ حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام تعهد و دیانت به انسان می‎دهد؛ یعنی وقتی در فشار است، یاد امام حسین علیه السلام که می‎افتد، تسلّی پیدا می‎کند و با خود می‎گوید: از من عزیزتری در راه خدا وضعیتش از من دشوارتر بود؛ کسی که توجهش فقط به خدا بوده است. 

امام حسین علیه السلام الگویی است که نشان میدهد برای رفتن از دنیا چگونه باید آماده بود؛ نشان میدهد که او چگونه حضور داشت و می‎خواست هرچه زودتر برود و به نیکان مُلحق بشود.

وقتی روضۀ امام حسین علیه السلام بیان می‎شود، انسان با خود می‎گوید: من اگر جوانم، حضرت قاسم علیه السلام از من جوانتر بود؛ هر چقدر هم که استعداد داشته باشم که بتوانم در دورۀ حیاتم یک مؤمن خدمتگزار باشم، به حضرت قاسم نمیرسم.
هر فرد به هر اندازه استعداد و لیاقت داشته باشد، لیاقت و داراییاش بیشتر از حضرت علی اکبر علیه السلام نیست، ولی دیدیم که خودش را خرج اسلام کرد.

پس این مرثیه‎ها حالت ایثار و توجه به ائمۀ اطهار علیهم السلام را در انسان زنده نگه میدارد.
انسان با این اسمها، ذکرها و یادهاست که قلبش محکم می‎شود. ذکر و روضه موجب قوّت قلب، نورانیت، اخلاص و صدق می‎شود.
ما همیشه باید این مرثیه‎هایی را که دیگران برایمان می‎خوانند، خودمان هم برای خودمان بخوانیم تا قوّت و قدرت و الهام معنوی لازم را بگیریم.

این گلو خشکیده مردم! یک سر سوزن مروت

تکیه بر شمشیر زد... پرسید: یاری هست آیا؟
تا مرا یاری کند؟ مردی، سواری هست آیا؟
پیش رو یک دشت تنهایی ست...تن هایی ست بی سر
باز سر گرداند و از نو گفت: یاری هست آیا؟
ناگهان در آن سکوت هلهله آلود، صوتی
پرسش بی پاسخم را پاسخ "آری" هست آیا؟
آری آری، هق هقی... نه... حق حقی آمد رجز وار
کودک شش ماهه را با جنگ کاری هست آیا؟
این گلو خشکیده مردم! یک سر سوزن مروت
یا کف آبی به قدر شیرخواری هست آیا؟
آسمان هم رحمش آمد، گوییا باران گرفته!
چیست پس بر روی و مویم اینکه جاری هست آیا؟
در جهان حرفی، کلامی، یا سکوتی تا برم من
در جواب مادر چشم انتظاری هست آیا؟

بررسی حالات اهل ذکر و دستگیری آنان از دیگران

آیت الله سید محمد مهدی میرباقری

بسم الله الرحمن الرحیم الحمدُ لله رَبِّ العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطاهرین.

در جلسات گذشته بیان شد که حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در خطبه 222 نهج البلاغه، به توصیف اهل ذکر یعنی کسانی که خود را به سر منزل مقصود رسانده و وارد در خانه های معصومین(ع) شده اند می پردازند و در قسمتی از آن، مراقبه ها و محاسبه های اهل ذکر نسبت به نفس خود را بیان فرموده اند. در فرازی از این خطبه که بیان حالات اهل ذکر می باشد آمده است: «فَلَوْ مَثَّلْتَهُمْ لِعَقْلِكَ فِي مَقَاوِمِهِمُ الْمَحْمُودَةِ وَ مَجَالِسِهِمُ الْمَشْهُودَةِ وَ قَدْ نَشَرُوا دَوَاوِينَ أَعْمَالِهِمْ وَ فَرَغُوا لِمُحَاسَبَةِ أَنْفُسِهِمْ عَلَى كُلِّ صَغِيرَةٍ وَ كَبِيرَةٍ أُمِرُوا بِهَا فَقَصَّرُوا عَنْهَا أَوْ نُهُوا عَنْهَا فَفَرَّطُوا فيهَا وَ حَمَّلُوا ثِقَلَ أَوْزَارِهمْ ظُهُورَهُمْ فَضَعُفُوا عَنِ الِاسْتِقْلَالِ بِهَا فَنَشَجُوا نَشِيجاً وَ تَجَاوَبُوا نَحِيباً يَعِجُّونَ إِلَى رَبِّهِمْ مِنْ مَقَامِ نَدَمٍ وَ اعْتِرَافٍ»(1) اگر با عقل خود اهل ذکر را در مجالس شان که مشهود ملائکه است تصور کنی، می بینی اولا آنان مجالسی دارند که مجالس محاسبه است ودیوان پیچیده عمل خود را باز کرده اند. ثانیا خود را برای محاسبه نفس فارغ کرده اند و سوم اینکه در این محاسبه نسبت به کوچک و بزرگ اعمال خودشان دقت دارند و اعمال خودشان را به دقت مورد بررسی قرار می دهند. اهل ذکر در گام بعدی و پس از محاسبه و توجه به افراط و تفریط های خود نسبت به امر و نهی الهی، بارهای سنگین اعمالی که انجام داده اند را بر دوش خود احساس می کنند و صحنه هایی که در قیامت محقق خواهد شد برای آنان همین الآن محقق می شود و می بینند که به تنهایی از برداشتن بارهای سنگین اعمال خود ناتوان هستند. این محاسبه و احساس ضعف آنان را به این مرحله می رساند که: «فَنَشَجُوا نَشِيجاً» گریه در گلویشان می شکند. به گریه ای که در گلوی انسان می شکند نشیج می گویند. اهل ذکر پس از محاسبه گریه در گلوی شان می شکند. حضرت در این بیان جمع آنان را توصیف می کند و می فرماید: «وَ تَجَاوَبُوا نَحِيباً» نهیب هم به معنای گریه شدید است. اهل ذکر در پاسخ به یکدیگر شدیدا گریه می کنند و فریاد و ناله سر می دهند. «يَعِجُّونَ إِلَى رَبِّهِمْ مِنْ مَقَامِ نَدَمٍ وَ اعْتِرَافٍ» اهل ذکر به درگاه پروردگار اعتراف و ناله و فریاد می کنند که این ناله آنان از مقام پشیمانی و اعتراف ناشی می شود. آنان صحیفه اعمال خود را می بینند و اینگونه نیست از کردار خود غافل باشند و اعمال خود را توجیه کنند یا به دوش دیگران بگذارند بلکه بار گناه خود را می پذیرند و آن را بر دوش خود حمل می کنند. هم معترف اند و هم پشیمان. این اعتراف و پشیمانی موجب می شود که به درگاه خدای متعال استغاثه کنند. این حالاتی است که حضرت امیرالمؤمنین(ع) در توصیف حالات اهل ذکر بیان فرمودند و در جلسه گذشته از آن ترجمه ای ارائه شد.