روضه‌ی حسین علیه السلام، قوّت قلب مجاهد

🔹آیت الله حائری شیرازی🔹

🔸روضۀ حسین علیه السلام، قوّت قلب مجاهد🔸

 روضۀ حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام تعهد و دیانت به انسان می‎دهد؛ یعنی وقتی در فشار است، یاد امام حسین علیه السلام که می‎افتد، تسلّی پیدا می‎کند و با خود می‎گوید: از من عزیزتری در راه خدا وضعیتش از من دشوارتر بود؛ کسی که توجهش فقط به خدا بوده است. 

امام حسین علیه السلام الگویی است که نشان میدهد برای رفتن از دنیا چگونه باید آماده بود؛ نشان میدهد که او چگونه حضور داشت و می‎خواست هرچه زودتر برود و به نیکان مُلحق بشود.

وقتی روضۀ امام حسین علیه السلام بیان می‎شود، انسان با خود می‎گوید: من اگر جوانم، حضرت قاسم علیه السلام از من جوانتر بود؛ هر چقدر هم که استعداد داشته باشم که بتوانم در دورۀ حیاتم یک مؤمن خدمتگزار باشم، به حضرت قاسم نمیرسم.
هر فرد به هر اندازه استعداد و لیاقت داشته باشد، لیاقت و داراییاش بیشتر از حضرت علی اکبر علیه السلام نیست، ولی دیدیم که خودش را خرج اسلام کرد.

پس این مرثیه‎ها حالت ایثار و توجه به ائمۀ اطهار علیهم السلام را در انسان زنده نگه میدارد.
انسان با این اسمها، ذکرها و یادهاست که قلبش محکم می‎شود. ذکر و روضه موجب قوّت قلب، نورانیت، اخلاص و صدق می‎شود.
ما همیشه باید این مرثیه‎هایی را که دیگران برایمان می‎خوانند، خودمان هم برای خودمان بخوانیم تا قوّت و قدرت و الهام معنوی لازم را بگیریم.

کتاب آئینه تمام نما/فصل 7، در سوگ سید الشهدا علیه السلام/ صفحه 172

  • هیچ نظری یافت نشد
افزودن نظر