صلوات بر امام صادق (علیه السلام)

اَللّهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ وَ زِدْ وَ بارِكْ عَلَى السَّيِّدِ الصّادِقِ الصِّدّيقِ،

اَلْعالِمِ الْوَثيقِ، اَلحَليمِ الشَّفيقِ، اَلهادى اِلَى الطَّريقِ،

اَلسّاقى شيعَتَهُ مِنَ الرَّحيقِ، وَ مُبَلِّغِ اَعْدائِه اِلَى الْحَريقِ،

صاحِبِ الشَّرَفِ الرَّفيعِ، وَ الْحَسَبِ الْمَنيعِ، وَ الْفَضْلِ الْجَميعِ،

اَلشَّفيعِ بْنِ الشَّفيعِ، اَلْمَدْفُونِ بِـالْبَقيعِ، اَلْمُهَذَّبِ الْمُؤَيَّدِ،

اَلْاِمامِ الْمُمَجَّدِ اَبى عَبْدِ اللهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ صَلَواتُ اللهِ وَ سَلامُهُ عَلَيْهِ.

عمامه ات کجاست عزیز دل نبی

در غربت مدینه و بی یار می روی
با حالتی شکسته و تب دار می روی
عمامه ات کجاست عزیز دل نبی
این گونه بی عبا و گرفتار می روی
دشمن سوار مرکب و آقای من چرا
پای برهنه همره اشرار می روی
پیچیده عطر فاطمه در کوچه های شهر
با یاد یاس و آتش و دیوار می روی
از بازوی شکستهٔ پروانه خوانده ای
دلتنگ مادرت چه غریبانه خوانده ای
هرچند قلب پاک شما را شکسته اند
زنجیر دور دست یتیمان نبسته اند
تیری به حنجر علی اصغرت نخورد
لبهای تشنه ات به لب اکبرت نخورد
در ظلمت خرابه سرت میهمان نشد
چشم سه ساله ای به تن بی سرت نخورد
آتش زبانه زد وسط خانه ات ولی
انبوه شعله ها به تن دخترت نخورد
دشمن شکست حرمت آن خانه را ولی
دست حرامیان به پر خواهرت نخورد
در منظر نگاه پریشان کودکان
تیری به قلب ساقی آب آورت نخورد

تقوی و توکل راه برون رفت از مشکلات بر اساس قرآن / توکل و تقواي امام حسين در عاشورا، مايه نجات همه امم

تجلی نورانیت قرآن در قلب انسان، عامل عبور از موانع

بسم الله الرحمن الرحيم. اللهم کل ولیک الحجه الحسن صلواتک علیه و علی آبائه فی هذه الساعه فی کل ساعه ولیا و حافظا و قائداً و نصراً و دلیلاً و عینا حتی تسکنه ارضک طوعا و تمتعه فیها طویلا و هب لنا رحمته و دعائه و خیره. قرآن سراسر نور و هدایت است. « الَر كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ»(ابراهيم/1) قرآن، کتابی است که خدای متعال بر قلب وجود مقدس نبی اکرم نازل کرده است تا به وسیله این کتاب مردم را از ظلمات به سوی سمت نور و صراط الهی هدایت کند و لذا اگر كسي اهل تمسک و توسل به آیات قرآن باشد؛ گاهی یک آیه قرآن برای هدایت و راه یابی انسان حقیقتاً کفایت می کند. «لَوْ أَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَّرَأَيتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيةِ اللَّهِ»(حشر/21) اگر حقیقتی از منزلت و نورانیت قرآن بر قلب انسان نازل شود و اين حقيقت بر قلب تجلی کند، حقیقتاً انسان موانعش برداشته می شود و به مقام خشوع در مقابل خداوند متعال می رسد. تمام قرآن اینطوری است و از ابتدا تا انتهاي آن، آیات الهی است. اما بعضی از آیات، فوق العاده هستند و آثار فوق العاده اي هم دارند.

از وجود مقدس رسول الله(ص) نقل شده كه فرمودند: «آیه ای در قرآن است که اگر همه مردم به این یک آیه قرآن، متوسل شده و به آن متمسک و معتصم شوند، برای همه آن ها کفایت می کند.» ايشان در ادامه این آیه معروف سوره مبارکه طلاق را تلاوت فرمودند: «وَمَن يتَّقِ اللَّهَ يجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَيرْزُقْهُ مِنْ حَيثُ لاَ يحْتَسِبُ وَمَن يتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيءٍ قَدْرًا»(1) برای تلاوت و مداومت این آیه -به خصوص بعد از نمازهای واجب- آثار خوبی نقل شده است.