آسمانها گرد و غبار حرمت باشد و بس

آسمانها گرد و غبار حرمت باشد و بس
کهکشانها نقش و نگار علمت باشد و بس
زمین چه بی صفا بود، نبود اگر زمین کربلایت
زمان چه بینوا بود، نبود اگر محرم عزایت
جهان چه بی خدا بود، نبود اگر طنین ربنایت
عزیز مصطفی/ حسین حسین جان
شهید سر جدا/ حسین حسین جان

به هوای کرب و بلای تو نوای دل ما
ز صفای مرثیه های تو جلای دل ما
کجا برم دلم را، اگر نخوانی ام به خیمه هایت
کجا نهم سرم را، اگر نیفتد عاقبت به پایت
کجا روم؟ چه سازم؟ اگر نسوزم این‌چنین به پایت
عزیز مصطفی/ حسین حسین جان
شهید سر جدا/ حسین حسین جان

به نسیم یاد تو دل تازه شود هر نفسی
غیر تو ـ المنة لله - ندهم دل به کسی
تو ماجرای عشقی، تب جنون جاودانه من
تو ابتدای عشقی، شروع شعر عاشقانه من
تو منتهای عشقی، شکوه شور بی کرانه من
عزیز مصطفی/ حسین حسین جان
شهید سر جدا/ حسین حسین جان

شاعر: محمد مهدی سیار

اول مهر عاشقان آمد...

باد پاییز، نوحه خوان آمد
اول مهر عاشقان آمد
اولین درس عشق: بابا آب!
کربلا تا دمشق: بابا آب!
مشق هر روز دفتر دل ما:
الف قد و قامت سقا
بنگر ای دل! خزان صحرا را
برگریزان باغ زهرا را
میشود دشت از غم آکنده
هر طرف غنچه ای پراکنده
که گمان میبَرد که این پاییز
بشکند پشت سروها را نیز
یا که این برگریز وحشتناک
افکند برگ نخلها بر خاک
قصه نخل های بی سر آه
غصه لاله های پرپر آه
نخل ها، لاله ها که تشنه لبند
از کنار فرات تا اروند

شاعر: محمد مهدی سیار

فلک علی ... ستون آسمان علی

کیست معادل امیر مومنان؟
رقیب قابل امیر مومنان؟
شرح فضائل امیر مومنان...!
نقش شمائل امیر مومنان...
سیر منازل امیر مومنان...
اوج مراحل امیر مومنان...
کار کسی نیست به جز خدای من
علی کجا و ذهن پر خطای من

خدا به حق عاشقان با صفا
به ربنای بنده‌های بی ریا
به ناله‌ی شکسته‌های مبتلا
به حرف حرف آیه‌های هل اتی
به هوی هویِ ذوالفقار مرتضی
به کشته‌های راه شاه لافتی
بیا نمک بریز در بیان من
خدای دلنواز مهربان من!

جلسه درس اخلاق (1397/05/25)

اعوذ بالله من الشيطان الرجيم

بسم الله الرحمن الرحيم

«الحمد لله رب العالمين و صلّي الله علي جميع الأنبياء و المرسلين سيّما خاتمهم و أفضلهم محمّد (صلّي الله عليه و آله و سلّم) و أهل بيته الأَطيبين الأَنجبين سيّما بقيّة الله في العالمين بِهم نَتولّيٰ و مِن أعدائِهم نَتبرّءُ اِلي الله».

مقدم شما بزرگواران، علما، فضلا، ائمه محترم جماعات و امام جمعه محترم ايوانکي و طلاب ارجمند و برادران و خواهران ايماني را گرامي مي‌داريم. دهه پربرکت ذي‌حجّه تتمه اربعين کليمي است. ذات اقدس الهي دستور داد به وجود مبارک ابراهيم خليل که فرزندان انبياي ابراهيمي را او بپروراند تا نوبت رسيد به موساي کليم. فرمود بايد چهل شب مهمان من باشيد تا رهآوردي داشته باشيد. گرچه چهل شبانه‌روز موساي کليم در طور بود؛ اما تعبير قرآن اين است که او چهل شب مهمان ما بود: ﴿وَ وَاعَدْنَا مُوسَي ثَلاَثِينَ لَيْلَةً وَ أَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً﴾.[1]

آن فيضي که در نماز شب هست، در اشتغالات روز نيست. برهان قرآن کريم هم اين است که: ﴿إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قيلاً ٭ إِنَّ لَكَ فِي النَّهَارِ سَبْحاً طَوِيلاً﴾؛[2] اشتغال روزانه آن حضور قلب را منع مي‌کند؛ ولي نشئه شب يک ناشئه مستقلي است. اين اربعين، اربعين ليله است؛ براي اينکه قسمت مهم فيض در همان نماز شب هست، خلوص شب است و مانند آن. آنهايي که از اوّل ذي قعده راه کليم الهي را طي کرده‌اند، توفيقي دارند که اين نماز دهه ذي حجه را به عنوان تتمه آن سي روز بخوانند: ﴿وَ أَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ﴾ و اگر کسي سي روز ذي قعده را در حدّ رياضت کليمي به سر نبرد، باز هم اين فيض براي او هست. مرحوم ابن طاوس در اقبال نقل مي‌کند که ائمه قبلي(عليهم السلام) قبل از اينکه به مقام شامخ امامت برسند، مطيع امام قبلي بودند. امام صادق(سلام الله عليه) در زمان حيات پدر بزرگوارشان امام باقر(سلام الله عليهما) مي‌گفت: پدرم اين گونه دستور داد، پدرم اين گونه مي‌فرمود. بعد وقتي به مقام امامت رسيد، پدر او به عنوان يکي از راويان مطرح بود، نه به عنوان يکي از اساتيد. مي‌گفت: «حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ جَدِّي عَنْ کذا و کذا».[3]

ابن طاوس اين را در زمان غير امامت امام صادق نقل مي‌کند. هنوز به مقام امامت نرسيده بود؛ لذا مي‌گفت پدرم اين چنين دستور داد. وقتي خودش به مقام امامت رسيد مي‌گفت پدرم اين چنين نقل کرد به عنوان راوي و محدّث. پدرم به من فرمود که صادق! اگر بخواهي ثواب حج حاجيان در نامه عمل تو نوشته بشود، اين نماز دو رکعت بين مغرب و عشا را ترک نکن که بعد از «حمد» و سوره «توحيد»، اين ﴿وَ وَاعَدْنَا﴾ مطرح است.[4]