جلسه درس اخلاق (1397/07/12)

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

«الحمد لله رب العالمین و صلّی الله علی جمیع الأنبیاء و المرسلین سيّما خاتمهم و أفضلهم محمّد(صلّی الله علیه و آله و سلّم) و أهل بیته الأَطیبین الأَنجبین سيّما بقيّة الله فی العالمین بِهم نَتولّيٰ و مِن أعدائِهم نَتبرّءُ اِلی الله».

«أَعْظَمَ اللَّهُ أُجُورَنَا [و اجوركم] بِمُصَابِنَا بِالْحُسَيْنِ(علیه السلام) وَ جَعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِنَ الطَّالِبِینَ بِثَأْرِهِ(علیه الصلاة و علیه السلام)».[1]

بحث‌های روز پنج‌شنبه درباره نهج البلاغه امیرالمؤمنین(سلام الله علیه) بود. بحث‌های خطبه‌های نورانی آن حضرت و همچنین نامه‌های مبارک آن حضرت در طی این سال‌ها به پایان رسید. مستحضرید که 241 خطبه در نهج البلاغه ثبت شد و 79 نامه؛ اینها به پایان رسید و کلمات حکیمانه‌ای که در نهج البلاغه ثبت شد، 473 کلمه است که ما به کلمه سی و یکم رسیدیم. در کلمه سی و یکم آنجا از وجود مبارک امیرالمؤمنین(سلام الله علیه) سؤال می‌کنند که ایمان چیست؟ حضرت هم ایمان را شرح می‌دهد، هم کفر را شرح می‌دهد، هم شک را. هم از نظر معارف اعتقادی و هم از نظر معرفت‌شناختی. مسئله ایمان و کفر در بحث‌های قبل گذشت، رسیدیم به شک.