بیایید پای سفره

بیشتر
1 سال 4 ماه پیش #816 توسط پویا سهندی فر
پویا سهندی فر پاسخ به موضوع: بیایید پای سفره
بسم الله

به مناسبت شهادت پیامبر خدا (ص)،

برایم سوال پیش آمد و خواستم شما هم حالا که در ایام و روزهای پایانی ماه صفر هستیم به این فکر کنید که:
در قرآن آمده است که «مَا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ وَلَكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا»
در حدیثی از پیامبر (ص) داریم که «انا و علی ابوا هذه الامه»

به این آیه و حدیث به دقت فکر کنید. حتی غرق شوید.
می ارزد اگر ساعت ها و ساعت ها بنشینید بر سر این سفره و فکر کنید.
به اینکه نسبت پیامبر و ما چیست؟ ما چه جایگاهی داریم و پیامبر در چه جایگاهی ست. چه وظایفی ما داریم و چه ها باید بکنیم که نکرده ایم. چه ها نباید بکنیم و کرده ایم...
خلاصه اش اینکه در این ایام منصوب به پیامبر (ص) شاید خوب باشد یک بار بنشینیم و حساب و کتاب ظلم های کرده و ناکرده به پیامبر را پیمانه بزنیم. نه اینکه منظورم به شما باشد که بارها و بارها گفته ام و باز هم می گویم که مقام شما اجل از این مباحث ست. حقیرم که پای در گل دارم و زنجیر گناهان به گردن کرده ام.
دعا فراموشتان نشود رفقا.
راستی پیامبر (ص) فرموده اند «انّی تارکٌ فیکُمُ الثّقلَیْنِ کتابَ اللهِ و عترتی اهلَ بیتی؛ فإِنَّهُما لَنْ یَفْتَرِقا حَتّی‌ یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوضَ»...
کتاب الله.
کتاب الله.
کتاب الله....
تشکر: غلام رضا

لطفاً ورود یا ايجاد حساب كاربری برای پیوستن به بحث.

بیشتر
1 سال 1 ماه پیش #847 توسط غلام رضا
غلام رضا پاسخ به موضوع: بیایید پای سفره
سلام
چه ایده ی خوبی. چه سفره پر برکتی.
من می خواستم درباره این آيه بنویسم.

آیه ۴۲ سوره یونس علیه السلام:
«وَمِنْهُم مَّن يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ ۚ أَفَأَنتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَلَوْ كَانُوا لَا يَعْقِلُونَ»
ترجمه:
«گروهی از آنان، بسوی تو گوش فرامی‌دهند (؛ امّا گویی هیچ نمی‌شنوند و کرند)! آیا تو می‌توانی سخن خود را به گوش کران برسانی، هر چند نفهمند؟!»

ترجمه از آیت الله مکارم شیرازی هستش و از سایت تبیان گرفته شده.

نکته ای که به ذهنم رسید این بود:

ما وقتی که حالمون خوبه، اهل نصیحت کردن بقیه هستیم و کافی هست که کمی هم سواد داشته باشیم تا دیگه نشه جلومون رو گرفت.
اما وقتی که حالمون بد هست و بقیه شروع به گفتن همه اون چیزهایی می کنند که خودمون زمانی اون ها رو می گفتیم، گوشمون نمی شنوه. راستش ما گوش هامون گاهی واقعا بسته ست. گاهی واقعا گرفته ست. گرفته ست که نصیحت هایی که زمانی فکر می کردیم به درد می خورند و به دیگران پیشنهادش می دادیم. روش های توکل و توسلی که به بقیه آموزش می دادیم، حالا برای ما توی گوش هامون فرو نمیره.
ما گوش هامون گرفته. اگر نگرفته بود به نصیحت کردن وقت سختی که می رسید این قدر روی ترش نشون نمیدادیم.

همین نکته بود که می خواستم بنویسم تا سهمی از این سفره من هم داشته باشم.

لطفاً ورود یا ايجاد حساب كاربری برای پیوستن به بحث.

بیشتر
1 سال 3 هفته پیش #849 توسط غلام رضا
غلام رضا پاسخ به موضوع: بیایید پای سفره
سلام

آیه این بار:
سوره نمل آیه ۶۲؛ یا آیه معروف به امن یجیب؛
«أَمَّن يجُيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَوَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ أَ ءِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ»
«یا کسی که دعای مضطرّ را اجابت می‌کند و گرفتاری را برطرف می‌سازد، و شما را خلفای زمین قرارمی‌دهد؛ آیا معبودی با خداست؟! کمتر متذکّر می‌شوید!»
ترجمه از آیت الله مکارم شیرازی و از سایت تبیان گرفته شده است.

اما نکته ای که به ذهنم رسید:
هر وقت سوالی گوشه ذهنم رو مشغول میکنه یا وقتی که می خوام ببینم کدوم مسیر رو برم سریع میرم یه سر به گوگل می زنم و اصطلاحا خواسته ام رو گوگل می کنم تا جوابم رو بگیرم. داشتم فکر می کردم اندازه ای که من به گوگل اعتماد دارم به خدا هم همین قدر اعتماد دارم؟ یعنی وقتی سوالی برام پیش میاد یا می خوام بدونم کدوم مسیر رو برم میرم پیش خدا؟ وقتی رفتم اندازه گوگل بهش اعتماد می کنم؟ مسخره به نظر می رسه ولی واقعا یه کم واقعی و تو خودم فکر کردم دیدم که به خدا اعتمادم اندازه گوگل نیست. باعث تاسف هست که این قدر از اعتماد هم وجود نداره ولی خب هست.
بعد کمی بیشتر فکر کردم دیدم قدیم ترها که اینترنت نبود و گوگل نبود این بزرگان و اهالی علم و دین، چقدر بیشتر ارتباط داشتند و چقدر توکل داشتن. وقتی به مشکل علمی برمی خوردند به نماز می ایستادن و به دریای بی کران علم الهی متصل می شدند برای یافتن مساله شون.
تکنولوژی شاید زندگی رو راحت تر کرده باشه ولی از جهتی باعث شده که ما نسبت به قبل تر ها سخت تر بتونیم ارتباط معنوی رو حفظ کنیم یا اساسا به وجود بیاریم. و البته گاهی هم ما رو دچار شرک کرده متاسفانه.

لطفاً ورود یا ايجاد حساب كاربری برای پیوستن به بحث.

بیشتر
1 سال 3 هفته پیش #850 توسط غلام رضا
غلام رضا پاسخ به موضوع: بیایید پای سفره
سلام
آیه این بار مربوط به بهار می شود:
سوره غافر آیه ۶۸ می باشد:
«هُوَ ٱلَّذِى يُحْىِۦ وَيُمِيتُ ۖ فَإِذَا قَضَىٰٓ أَمْرًۭا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ»
«او کسی است که زنده می‌کند و می‌میراند؛ و هنگامی که کاری را مقرّر کند، تنها به آن می‌گوید: «موجود باش!» بی‌درنگ موجود می‌شود!»

ترجمه از آیت الله مکارم شیرازی و از سایت تبیان گرفته شده است.

اما نکته این آیه:
آیه های زیادی هستند که به چنین پایانی یعنی کن فیکون می رسند. ولی من به نظرم این آیه بهتر برای نکته ای که می خوام بنویسم مناسب بود.
حالا که بهار شده و هر روز تغییر و سبز شدن درخت ها رو می بینید تا حالا دقت کردید که بعضی درخت ها از خواب دیگه پا نمیشن؟ تا حالا درختی دیدید که شاخه هایی ازش دیگه سبز نشن؟ من دیدم. درختی رو دیدم که بعد از زمستون دیگه از خواب زمستونی ش پا نشد. من درختی رو دیدم که نیمی ش دیگه سبز نشد. شده بود شبیه کسایی که سکته مغزی کردن و دیگه نصف بدنشون از کار افتاده. یه طرفش سبز سبز بود و یه طرفش خشک خشک. سبحان الله. حالا که بهار رسیده و فرصت دوباره پیدا کردید که زنده شدن طبیعت رو ببینید برید توی طبیعت. ببینید که از یه دونه ی بی جان یک گل رشد می کنه. برید ببینید و فکر کنید که چی میشه درختی که تا پارسال سبز سبز بود حالا مثل سکته مغزی شده ها نصفه سبز شده و درختی که تا پارسال سبز سبز می شد حالا دیگه به بار ننشسته و به خواب ابدی رفته. به نظرم اصلا اگر با شنیدن این آیه بالا نلرزیم و به سجده نیوفتیم یه چیزی مون هست واقعا. اوست که زنده می کند و اوست که می میراند. اوست که تا می گوید باش، شده! سبحان الله.

لطفاً ورود یا ايجاد حساب كاربری برای پیوستن به بحث.